donderdag 2 augustus 2018

HSL en de Rotte Rijders / HSL meets the Rotte Rijders

Afgelopen zondag was het weer zover. De maandelijkse rit van de HSL.

english For English please scroll down.

Paul had de dag van tevoren nog gebeld, om 10:00 start in Pijnacker en rond een uur of 11 zouden ze aan de Noordkant van Nesselande zijn.

Om kwart over tien belde Roef, ze stonden op het punt te vertrekken vanuit Pijnacker.
Rond kwart voor elf richting Hans gereden, hij stond halverwege zijn lekke band te vervangen.
En toen we rond een uur of elf ter hoogte van de Rotteban brug waren, stond de HSL al te wachten aan de noordkant bij de boulevard van Nesselande.

Hè, hè, we zijn compleet. (foto Roef)
Snel reden wij door naar de Brandingdijk. En het vervolg laat zich al raden, hierbij een sfeerimpressie op YouTube.




Recept:

Men neme de HSL, bestaande uit 2 trikes, 2 open liggers, 2 Quattrovelos en 1 Strada.
Na een uurtje warm rijden een kleine pauze en dan 2 stuks Rotte Rijders toevoegen.

In colonne richting Nieuwerkerk a/d IJssel en dan weer naar Rotterdam.

Naar believen één of meerdere RISsen (dit keer ook een scootertje).

Wachtend op de koffie.

Geen commentaar. (foto Roef)
Gezellig samenzijn bij Prachtig met uiteraard koffie en appelpunt met slagroom om er dan achter te komen dat we de tijd wat verkeerd hadden ingeschat, met als gevolg dat de velomobielen huiswaarts keerden.


Paul, bedankt weer voor het uitzetten van een mooie rit !



english Last sunday it happend again, the mothly ride of the HSL.

Paul called the other day to mention the start at 10:00 in Pijnacker. They should be around eleven o'clock at the North side of Nesselande.

Roef called at 10:15 to say they almost started and we should meet at Nesselande.
About an hour later I rode my Quest to pick up Hans. I met him halfway where he was fixing a flat tire.
When we were at the Rotteban Bridge and called Paul, they were already waiting at Nesselande.

Finally we are complete. (foto Roef)
As fast as we could go we rode to the Brandingdijk, where the gang was waiting for us. And the rest of the story is no surprise, see this impression on YouTube.



Recipe for a nice ride:

Take some HSL, containing 2 trikes, 2 recumbants, 2 Quattrovelo's and 1 Strada.
After about 1 hour riding at moderate speed and a small break add 2 Rotte Riders.

Ride in convoy to Nieuwerkerk a/d IJssel and back again to Rotterdam.

Add some nice overtake moments with mopeds or bikes.

Waiting for coffee.
No comment. (foto Roef)

Take a break at 'Prachtig' for coffee and apple pie with whipped cream and tall tales and then we realized it was already two o'clock. Time flies, when you're having fun.

Or 'Time's fun, when you're having flies' like Kermit used to say.
So the velomobiles went back home, while the trikes and recumbants completed the journey.


Paul, thnx. again for the organisation !

dinsdag 24 juli 2018

Maastunnel Tijdrit / Maastunnel time trail

Volgens Google was het een uur fietsen naar de Maastunnel, maar die gaat ook uit van een normale huis, tuin en keukenfiets.

english For English please scroll down.


Dus als wij ons om 11:30 zouden moeten melden voor de startbewijzen aan de Noord zijde, konden wij met een gerust hart om 10:30 van huis wegrijden.
Zo gezegd, zo gedaan.
Rond 10:30 kwam Hans aanrijden. Eerst op het gemak nog even een bakkie, Hans wilde nog wat verse lucht in zijn Durano's en zo werd het vijf voor tien eer dat wij vertrokken.

Daar aangekomen de chip en koffiemunt opgehaald.
Tijdens het monteren van de chip aan de Quest van Hans klonk opeens een beschaafde knal. Huh ?!?
Rechts-voor zag er een beetje verfomfaaid uit.
Lek.
Lekker dan, zo vlak voor de start !

Fietsclub 'De Lekke Band', misschien iets voor jou, Hans ?
Gelukkig hadden we nog tijd dus de binnenband werd in sneltreinvaart vervangen.
Terwijl we druk bezig waren, schoof de massa richting de tunnel. Het was de bedoeling dat wij met z'n allen eerst door de tunnel naar de Zuidkant reden om vanaf die kant stuk voor stuk te starten voor de tijdrit.
Als laatste probeerden wij aan te sluiten bij de groep, echter ik werd tegen gehouden door iemand van de beveiliging die zijn werk zeer serieus nam.
Nee hè.
Na wat heen en weer gepraat en overleg kon ik alsnog de tunnel in.
Nu wel opschieten maar niet te hard, de wedstrijd moet nog beginnen !

Bij de start aangekomen hangt een relaxte sfeer. Er is geen gedrang en iedereen wacht geduldig op zijn / haar beurt om te mogen starten.
Ondertussen helpen wij nog ff iemand met een afgelopen ketting. Ja, dan zijn een paar extra handen welkom.
Echter vlak voordat wij zouden starten komen wij erachter dat we in de verkeerde groep zitten.
Onze groep zou een half uur later pas starten.
Zucht.
Gelukkig doet men niet moeilijk en mogen wij alsnog starten.

Start van Hans
Naar beneden gaat snel. Ik kom in versnellingen die ik nog nooit heb gebruikt.
Er zit een bocht in de tunnel, waardoor je het eind niet kan zien.
Ook vind ik het lastig om goed in te schatten in welke versnelling je precies zit / zou moeten zitten.
Ik kan niet nog meer opschakelen, nu is het een kwestie van blijven trappen en wel zo hard mogelijk.
De Quest begint te schudden en gaat met een noodvaart door de tunnel.

Geen licht aan het eind van de tunnel
Op een gegeven moment merk ik dat de tunnel weer omhoog gaat, nu even goed opletten om juist te kunnen schakelen.
Het is zwaar, het laatste stuk vals plat omhoog.
Voor mijn gevoel sukkel ik met 25 km/u over de finish.
Ik heb geen idee wat mijn tijd is, ik zie alleen 83,2 als max. op de teller staan.


De omroeper laat weten dat we nog een keer mogen.
Maar als we voor de 2e keer een chip willen halen, blijkt 'Chef Chipuitgifte' van niets te weten en wordt er nogmaals geld gevraagd.
Nee. Dan maar zonder chip.

Met z'n allen richting de start voor de 2e keer
En weer sluiten wij ons aan bij de groep voor de rit naar zuid.
Dit keer zet ik wel Strava aan, men zegt dat het GPS signaal in de tunnel ook werkt.
Ik betwijfel het maar goed, wat kan ik verliezen ?
(achteraf gezien werkte het voor mij dus niet in de tunnel.)
De 2e keer gaat niet sneller, voor mijn gevoel.
Naar beneden is makkelijk, ja, dat gaat wel snel.
Maar dan, halverwege het vals plat omhoog, val ik voor mijn gevoel stil en sukkel ik verder naar boven.
Na de 2e keer finishen is het wel welletjes en gaan we onze koffiemunten inleveren.
We drinken nog wat, kijken nog even naar de finish van de bukkers en nog een paar handbikers. (respect !)
Ondertussen nog wat kletsen met deze en gene om na een tijdje richting huis te gaan.


Twee vijftig plussers op plaats 1 en 2

Organisatie, bedankt !

Hierbij het verslag van RTV Rijnmond met mijn 2 seconds of fame.
De uitslagen via deze link.

En natuurlijk de film van de Rotte Rijders !


english


According to Google it was about a one hour bike ride to the newly renovated Maastunnel, measured on a regular bike. They had organized a bike time trail in the tunnel.
A once in a lifetime experience, because normally it's only allowed for cars. 

So if we need to register at 11:30 at the North side of the tunnel, we should have plenty of time when leaving home at 10:30.
And so we did.
Around 10:30 Hans arrived with his Quest XS at my place. Coffee first, a bit of fresh air in his Durano's  and so it was around 10 o'clock before we went on our way.

We arrived on time and collected our stuff, the chip and a token for a free coffee afterwards.
I lifted the Quest a bit so Hans could mount the chip with some tie-raps between the foot holes.
Suddenly a dull 'bang'.  WTF ?!?
The right front tire looked a bit wrinkled. It sprung a leak. Out of nowhere.
Great, just at minutes for the start !

Cycleclub 'The Flat Tire', something for you, Hans ? ;-)
Fortunately Hans carried a spare inner tube in his Quest XS, so he quickly replaced the inner tube.
While we were busy mending the tire, we noticed all the other riders were going slowly but surely into the tunnel.
We were supposed to ride from the North to the South end of the tunnel, there we would turn and will start individually at 15 seconds interval for the time trail.
We tried to connect with the group, but unfortunately I was stopped by someone of the security who took his job very seriously.
Oh, no.
After some discussion I finally got permission and went into the tunnel to go to the start.
Trying to go fast bun not too fast, the race hasn't even started yet !

At the South end, at the start, there was a relaxed atmosphere. Everybody was waiting patiently for his or her turn, no jumping the queue.
In the mean time we were helping a roadie with his chain. It has jumped over the chainwheel and he couldn't get it back in the right position.
With the aid of an extra pair of hands the job was quickly done.
Just before it was our turn to start, we noticed we were in the wrong age group. Our group should start over half an hour !
Sigh.
Lucky for us the starter let us start anyway.

Start of Hans
Down the tunnel goes fast. I reached gears I've never reached before !
There is a slight bent in the tunnel, so you can't see the end.
It's also difficult to feel the right gear, you hardly feel any resistance when pedaling.
I'm at the last of my gears, now it's just a matter of keeping those legs spinning as fast as possible. My Quest is shaking like riding with soft suspention.

There's no light at the end of the tunnel
At a certain point I noticed the tunnel starts moving up again and I'm trying to feel the right time to shift gear.
The last part is very tough. I feel like I'm crawling over the finish line at 25 kilometers an hour.
I've got no idea what time I've scored, I can only see my max. speed on my speedometer, 83.2 kilometers an hour.

The announcer is telling us we can go for a second time. But if we want to collect a chip fo the second ride, 'Chief Chip' wasn't aware of this and wanted us to pay again.
No way, José. We all leave without a chip and decide to ride without one.

All going to the start for the 2nd time
And again we join the group for the ride to the start.
This time I start Strava, they say the GPS signal is functioning in the tunnel as well.
I doubt it, but what have I got to loose ?
(spoiler alert, it didn't function in the tunnel.)
The 2nd time wasn't faster, I guess.
Going down is easy.
But halfway, when you have to go up again, I feel like losing all the speed and crawling again out of the tunnel.
We take a drink, look at the finish of the other groups of roadies and even handbikers (respect !)
After we've chatted with some of the guys it was time to leave for home.

Two MAMILS at 1st and 2nd place

Organisation, thnx. for this opportunity!

This is the report of RTV Rijnmond with my 2 seconds of fame. (Duch only).
The results via this link.

And of course the film of the Rotte Riders !





vrijdag 29 juni 2018

Niets in de gaten / Didn't noticed a thing

Het zou een gewone woon-werk rit worden.

english For English please scroll down.

En zowaar direct bij de start een GPS signaal voor de verandering !
Bij het opdraaien van de Bermweg (die vanaf dat punt de Onderweg gaat heten) vanaf het fietspad met drie wielen over de lage vluchtheuvel heen, waardoor ik dit keer niet hoefde te steken en flintstonen.
Maar ik had niets in de gaten.

Komende vanaf rode fietspad rechtsaf de Onderweg opdraaien.
Het ging snel. Ook in het 'bos' bij Nieuwerkerk a/d IJssel, lees 'opgevoerd plantsoen', ging het sneller dan normaal. Oppassen dat ik mezelf niet ga opblazen, zo aan het begin van de rit.
Nog steeds had ik niets door.

Gouda kwam in zicht. Even spieken op de snelheidsmeter, hm, zo te zien al een halve minuut winst !
Nu niet gaan overhaasten maar gewoon lekker dit tempo vasthouden.

Nog voor Oudewater was het weer zo laat. De zon.
Vlak boven de horizon scheen 'ie recht in m'n gezicht, alles verblindend.
Op het smalle fietspad langs de N228 met links een vangrail in de heg en rechts een berm van zo'n 30 cm, gevolgd door een steil talud van een meter of 2 neem je geen risico en ga je desnoods stapvoets verder. Totdat de weg zicht buigt of de zon achter de bomen verdwijnt en ik weer zicht heb.
En nog steeds niets in de gaten

Met deze 'zonne-stops' tussendoor kan ik mijn PR wel vergeten maar goed, dat maakt niet uit, het is slechts een forensenritje.

Met een redelijk tempo kwam ik toch nog ruim binnen anderhalf uur aan op het werk.
Nog steeds niets maar dan ook helemaal niets in de gaten.

Ondertussen had mijn collega al koffie voor mij klaar gezet, thnx Hans !
Na de koffie mijn spullen opgehaald achter bij de receptie die ik daar afgelopen dinsdag had achter gelaten.
Ja hoor, eenmaal in de doucheruimte viel het kwartje, mijn verse set kleding en dito handdoek lag nog thuis !

Roeien met de riemen die je hebt.
Gelukkig had ik afgelopen dinsdag mijn overhemd niet al te diep onderin mijn rugzak gepropt.
Een extra klodder deo er tegenaan en het moet maar even zo.

Hopelijk hebben mijn collega's ook niets in de gaten.
Of zijn ze alleen maar beleefd ?




english It should be just another commuter ride.

And oh what a joy, directly at the start I got a GPS signal for a change !
Coming from the red cycle path, turning right on to the 'Onderweg' I rode across the small traffic island with all three wheels, so I could make the turn in one go without having to 'flintstone'.
I didn't noticed a thing.

Coming from the red cycle path, turning right on to the 'Onderweg.
I was fast. I was also fast in the 'forest' at Nieuwerkerk a/d/ IJssel, (one should read 'a blown-up plantation'). Be careful not to go to fast at the beginning of the ride.
Still didn't noticed a thing.

Gouda appeared at the horizon. A quick peek at the speedometer. Wow, half a minute faster then my regular ride ! No hurry, just keeping this tempo.

Before reaching the village of Oudewater, the sun came up and peeped above the horizon.
Right into my face, blinding me completely. The sunglasses didn't do a thing.

On the narrow cycle path along the N228, with on one side a guard rail and on the other side a 1 foot bank followed by a 6 feet deep steep slope, you don't take a risk and slow down to a step by step pace. Until the road bends away from the sun or sun disappears behind the trees again.
And even now I didn't noticed a thing.

With these 'sun-stops' it was impossible to set a new PR but never mind, it's just a commuter ride.
Within one and a half hour I travelled the 46 kilometers and reached Nieuwegein.

In the mean time my collegue has seen me parking the Quest and placed a hot coffee on my desk, thnx Hans !
After the coffee I went down to the reception and collected my stuff I stored behind the front desk.
And once in the shower room I noticed.

Aaaarrrgggghhhh !
I left my clean, fresh set of cloths and ditto towel at home !

Make do with what you have.
Fortunately I didn't cram my shirt too thight at the bottom of my backpack.
An extra clot of deoderant and non of my collegues will notice.

Or are they just being polite ?










vrijdag 15 juni 2018

De kale Quest / The naked Quest

De standaard Quest wordt standaard voorzien van een paar stickers.

english For English please scroll down.

Sommige dienen om de zichtbaarheid te vergroten, andere helpen de niet-met-de-Velomobiel-bekende omstanders te verduidelijken wat er nu precies voor hen staat / rijdt.
'Oh, het is een Quest. Ja, dus ... ???'

Nu heb ik jaren geleden al eens een Quest met tijger- en zebrastrepen gezien en vond dat best wel geinig. Maar om dit nu klakkeloos over te gaan nemen vond ik minder.
Dus onder het mom van 'beter goed gejat dan slecht verzonnen' heb ik mij laten inspireren door wat plaatjes die ik her en der op het internet vond.

Dan krijg je bijvoorbeeld deze, geinspireerd op straaljagers, welke in het kader van de CE normering op een Velomobiel zeker niet mag ontbreken:



Of deze, die zal iedereen vast wel herkennen:




Tijdens de vergaderingen van de Oliebollentocht 2017 kwam ik in contact met Hans van der W. te P., die op zijn beurt weer connecties heeft met de firma StickersNow.com   (niet te verwarren met de firma StickerSnow.com ).

Hij wist op 1 ochtend van mijn PowerPoint Prutsel een serieus sticker ontwerp te maken.

PowerPoint Prutsel

Na het verstrekken van de opdracht viel na niet al te lange tijd de langverwachte envelope in de bus.

Definitief ontwerp
Nu was het een kwestie van de papieren versie en de plakband restanten verwijderen. Even goed schoonmaken en ontvetten met een beetje spiritus op een doekje en het grote uitmeten en plakken kan beginnen.
De sticker liet zich makkelijk lossen en kon eenvoudig zonder luchtbellen gladgestreken worden.

Ziehier het resultaat :


Om het geheel te vervolmaken, zou er eigenlijk op de neus van de Quest nog zo'n beeldje moeten van 'The spirit of ecstasy' ...


Of deze is anders ook wel leuk:


Wie weet ... ;-)





english The standard Quest is provided with some decalls.

Some serve the purpose to enhance visability, some serve to clarify and help the non-Velomobile-people explaining what exactly is in front of them / whizzing by.

'Oh, it's a Quest. So what  ... ???'

Years ago I saw some Velomobiles with tiger- or zebra striping. I thought it looked rather nice. But simply copying this design is not my cup of thea.
So I let the great Internet with all its pictures inspire me.

As a result, one gets something like this, inspired by jets:


Or this one :

During the meetings for the 'Oliebollentocht 2017' I came into contact with Hans van der W. te P., who in his turn had connections with the firm StickersNow.com   (not to be confused with the other firm StickerSnow.com ).
He managed within a few hours to change my PowerPoint Tinkering into a serious decall design.

PowerPoint Tinkering

And a few days after giving the order the decalls arrived at home.

Definitive decall
Now it was only a matter of removing the paper test decall and sticky tape. A good rinse with some denatured alcohol and the measuring can start !
The decall was easely emoved from its protective backside and could be placed without any air pockets on the body.
Behold the final result:


To make it complete, there should be a small statue on the nose of the Quest, like 'The spirit of ecstasy' or this one ...


Or this one is also very nice:


Who knows ... ;-)

woensdag 13 juni 2018

De kleine Quest en de heule grote maaier / The little Quest and the very big Mower

Een mooie dinsdag ochtend om naar het werk te gaan met de Quest.

english For English please scroll down.

Droog, niet te warm, niet te koud.
De Kojaks voor recentelijk nog op 6,5 bar gebracht en de Schwalbe Almotion achter een zachtere 4 bar voor de rit naar Dronten, afgelopen zaterdag.
De ketting nog schoongemaakt en gesmeerd en in Dronten de achterveer laten vervangen door een stijvere veer. (helaas was er geen tijd meer om de veren voor ook te laten vervangen, komt later wel)

Dat ritje op en neer naar Dronten (dik 280 kilometer) had er wel ingehakt, merkte ik. Dus proberen om wat rustiger aan naar het werk te gaan, het is toch geen wedstrijd.
Maar ja, eenmaal op de rit kom ik toch langs markante punten en kijk ik toch stiekem op de snelheidsmeter. Automatisch begin ik te rekenen, lig ik op schema, stel dat ik nu wat sneller trap, verbreek ik wellicht mijn eigen record !
En bij het vorige kruispunt kreeg ik voorrang, hoefde niet eens te wachten dus ...

Met een aanloop van 35 kilometer besteeg ik de brug over de Hollandsche IJssel nabij Achthoven.
Dat de snelheid wat terug liep was geen probleem, straks een mooi stuk naar beneden en daar kan ik gas geven !

Druk schakelend en gas gevend begon de rit naar beneden. Op het fietspad wandelde een wat moeilijk kijkende hardloopster, die een wijzend gebaar naar achteren maakte.
Geen idee wat ze daarmee bedoelde, ik ging toch ruim genoeg om haar heen ?
Even later werd het mij duidelijk, beneden was een maaimachine bezig de bermen te maaien.

Een soortgelijk apparaat.
Het bleek een gigantisch apparaat te zijn, een soort van enorme stofzuiger gemonteerd aan een trekker met daarachter een nog grotere kar waarin het gras en overig snijsel werd opgevangen.
En dusdanig breed dat de wielen zowel links als rechts de berm raakte.
Kortom, ik kon er met geen mogelijkheid langs.

N228 met rechts het mooie fietspad en pas gemaaide berm.
Het apparaat was druk bezig de berm te maaien, met donderend geraas werd het snijsel via een dikke slang opgezogen terwijl de diesel van de trekker dat geluid nog probeerde te overstemmen.

Tja, daar sta je dan, achter een achterwiel die net zo breed is als de Quest, te toeteren met een toch vrij luide scooter claxon. Kansloos.
De chauffeur zal wel gehoorbescherming dragen of heeft de radio aan, kortom hij zal mij never nooit kunnen horen.

'Min. 20 meter afstand houden' las ik op het bord aan de achterkant, welke steeds dichterbij kwam terwijl de combinatie achteruit reed.
En hij kwam harder achteruit dan ik de brug terug op kon flintstonen ...
Geen tijd voor plan B, ik moet hier weg ! Weg uit die dode hoek.

Links de langsrazende auto's op de N228 en een vangrailtje, rechts een talud.
Geen keuze, dan maar het talud af.

Schuin op een talud in het gras is het niet makkelijk uitstappen, zoals ik eerder al eens heb mogen ervaren.
Uiteindelijk wel gelukt, ff zwaaien naar de chauffeur om er zeker van te zijn dat hij mij ook gezien heeft (ja, ik rij namelijk zonder vlaggetje ...) en vervolgens kon ik onder de maaiarm doorlopen met de Quest om daarna weer mijn weg te kunnen vervolgen.

Geen KOM of PR dit keer, maar dat hoeft ook niet bij forenzen.





english  A nice tuesday morning for commuting with the Quest. No rain, not too hot, not too cold.

The Kojaks in front were recently inflated to 6,5 bar and the Schwalbe Almotion at the back inflated to a more softer 4 bar for the ride to Dronten, last saturday.
The chain was cleaned and lubed and in Dronten they replaced the back spring for a stiffer one. (unfortunately there was no time left to replace the front springs, I'll do that next time)

The ride to Dronten and back to Rotterdam again (more than 280 kilometer) had taken a lot of energy. So I tried to keep the speed down a little, commuting is not a race.
But once on track I passed some distinct points along the way and I peeked at the speedometer. Automatically I start to calculate, am I on scheme, suppose I put some more effort in, perhaps I can set a new record for myselfe !
And at the last crossing they let me go first, so I gained a few seconds and ...

Taken a run of 35 kilometers to climb the bridge over the 'Hollandsche IJssel' near Achthoven.
The speed was decreasing on the way up, no problem, it will increase on my way down and with no sharp bends in the road I can go full speed to the next town !

The descend started as I was busy shifting to the right gear and pusching on the pedals. On the bicycle path walked a runner with a somewhat troublesome look on her face, making a pointing gesture to her back.
I've got no idea what she meant, there was plenty room between us ?
When I passed her, I saw a mowing machine down below the bridge.

It was a kind of monster like this.
It was huge, a giant vacuum cleaner mounted on a tractor with an even bigger trailer.
It was so enormous each wheel, the width of a Quest, touched the left and right bank of the cyclepath. Long story short, there was no way for me to pass.

The N228 with on the right a nice cycle path with freshly cut banks
The monster machine was mowing the bank, the cuttings were sucked up and with a lot of noise thrown in the trailer, while the diesel engine of the tractor was trying to make even a louder noise.

There I was, standing behind a rear wheel the with of the Quest, honking my quite loud horn. Not a chance.
The driver must be wearing his ear protection or is listening to the radio or whatever, there is no chance he would notice me.

'Keep your distance' I read on the sign at the back, while the monster machine came reversing towards me.
And it was reversing faster than I could flintstone back on the bridge ...
No time for plan 'B', I had to get out !

On my left there were cars whizzing by on the N228 and a small guardrail, on my right a sloping bank.
So no choiche, down the bank we go.

Getting out of a Quest while standing on a banked slope is a hazardous enterprise, is my experience. 
Eventually I made it, a wave to the driver just to be sure he noticed me (well ok, I confess, I ride without a flag ...) and now I could pass underneath the mowing arm.

So no KOM or PR this time, but there's no need to while commuting.