zondag 5 februari 2017

Eerste woon-werk rit 2017 / First commuter ride 2017


Ik kreeg een beetje een Oliebollen tocht gevoel. Koud en mistig was het.

english   For English please scroll down.

Dus de buff hoog opgetrokken en pet op, dan is het goed te doen.
De voorspelde regen bleek af en toe een beetje gemiezer, veel te weinig om de modder van de Quest te wassen ;-)

Ik kan merken dat ik nog met 'winterbenen' rij, in het begin ging het nog vrij aardig maar na Gouda moest ik toch echt werken om de pedalen rond te krijgen.

Onderweg in de polder zag ik nog een kudde dyslectische ganzen richting het zuiden vliegen. 'Dyslectische ganzen ?!?' hoor ik je denken, jazeker, deze zijn zelfs voor een niet-vogelaar als ik makkelijk te herkennen.
Zij vliegen namelijk niet in een 'V' maar in een 'F'.

En op de Nedereindse weg zag ik nog een ijsvogeltje op een rietstengel boven de sloot zitten.

IJsvogel. Bron : https://nl.wikipedia.org/wiki/IJsvogel

Grappig, deze kende ik alleen maar van foto's en de tekening van m'n oom en nu zie ik 'em in het echt.
Een klein vogeltje met een bijna vierkante koperkleurige borst en een lange, dikke snavel, echter te klein om daar en fatsoenlijke foto van te maken met de iPhone 4.

Na dik anderhalf uur trappen rij ik de Quest in z'n hok.

Euh ?
En dan te bedenken dat ik het wel eens 10 minuten sneller had gereden, compleet met laptop, kleding en douchespullen.
Waarschijnlijk had ik toen de wind mee in plaats van tegen, zoals nu.

Na een betaalde pauze van een uur of acht kon ik de terugreis weer aanvaarden.
Beneden omkleden in de douche, terug naar boven om de kleding in het voorraadhok te zetten, terug naar de andere toren om daar de Quest op te pikken.
Quest uit het hok manoeuvreren, anti-loop schoenen aan, in de Quest klimmen, Strava activeren, kilometer teller resetten, schuimdeksel vast en dan erachter komen dat de huissleutel waarschijnlijk nog in de broekzak zit.
Jawel, die dus tussen de andere kleding in de andere toren op de derde verdieping in het voorraadhok ligt ...
Zucht. Dus uitstappen maar weer, Quest terug in het afgesloten hok, etc. etc. en terug om de sleutel te halen.

Na deze vertraagde start rustig aan Nieuwegein uit fietsen. Eenmaal buiten in de polder kan het gas erop. En nu eindelijk de wind in de rug.

De teller geeft een vrij constante 42 km/u aan en het voelt alsof ik 30 trap, WooHoo !
Maar ook nu is de vreugde van korte duur, al gauw merk ik dat ik dit tempo zo niet de hele weg zal gaan volhouden, jammer.

De wind vind ik erg vlagerig, dit had ik niet uit de weersvoorspellingen gehaald. Of komt het wellicht omdat ik op een dijk rij ?
De Quest wordt af en toe een beetje heen en weer geschud, niet verontrustend. Net als m'n petje, af en toe gauw de klep vastgrijpen.

En dan opeens een oorverdovend scheurend geluid. De 2 (!) klittenbanden worden pardoes losgerukt door de wind, de kap slaat omhoog en vangt daardoor nog meer wind met als gevolg dat de hele kap losscheurt en met een sierlijke boog richting de stinksloot naast de berm fladdert.
Gelukkig blijft 'ie op 10 centimeter van het water op de kant liggen.

Ik stop de Quest (daar gaat m'n PR ...) en waggel als een dronken pinguin met de anti-loop schoenen (Look pedalen, tja, dan krijg je dat) terug. Voorzichtig daal ik de steile slootkant af en kan de schuimkap gelukkig ongeschonden redden. Ik kruip de 2 meter weer naar boven en waggel terug naar de Quest en vervolg mijn weg.
Nog een geluk dat de wind de kap niet de weg op blies, voor hetzelfde geld was de kap op een voorruit van een auto geblazen met alle gevolgen van dien ...

Hoe dichter ik bij huis kom, hoe meer trek ik krijg. En in plaats van even te stoppen om wat te eten blijf ik eigenwijs doortrappen. Nog even, ik ben bijna thuis !

Bij Gouda begint het zachtjes te regenen, maar het zet gelukkig niet door.

Het tempo zakt tot een kilometer of 30, meer zit er nu even niet in.
Ach, het is een woon-werk ritje, geen wedstrijd.

Eenmaal thuisgekomen, na een warme douche, eens bedenken wat ik zou willen eten.
Chinees of de Griek ? Nr. 23 of Gyros ? Het wordt de Griek, die is dichterbij (scheelt 5 meter) en bij de Chinees krijg je geen Ouzo ;-)


english   I got a feeling like riding the Oliebollen tocht. It was a cold and misty morning.

So I put on the buff and cap, enough to keep warm and comfortable.
The predicted rain was nothing more than a bit of drizzle, not even enough to wash the mud of the Quest ;-)

I noticed I'm riding with 'winter legs', I could keep up a nice speed till Gouda but after 20 minutes I had to work quite hard to keep the pedals moving.

In the polder I saw a herd of dyslectic geese flying south. 'Dyslectic geese ?!?' I hear you think, sure, these are easely recognisable for even a non-bird watcher like myselve.
They fly not in a 'V' formation, but in a 'F' formation.

And on the 'Nedereindse weg' I noticed a Kingfischer (or 'Icebird' in Dutch) balancing on a reed above  a ditch.

Kingfisher. Source: https://nl.wikipedia.org/wiki/IJsvogel


Nice, I only knew this bird from some photos and a drawing my uncle once made. And now I see it in real life.
It's a small bird with an almost square coppercolored chest and an long thick beak. Too bad it's too small to make a decent photo with the iPhone 4, so I decide to ride on.

After one and a half hour of riding I put the Quest behind bars.


Sign says: 'Prohibited to place bicycles'
I remember the days I rode the same distance in one hour and twenty minutes, 10 minutes faster. And that was even complete with my laptop, clothes and shoes on board.
Probabely back then it was the tailwind.

Afte a paid pause of 8 hours I could return home.
Going downstairs to the showers to change my clothes, back up to the third floor to put away my clothes (we do have a shower at work but unfortunately no lockers ...) and back to the other office tower to pick up the Quest.
Fiddeling the Quest out of the cage, putting on the cycling shoes, climb into the Quest, activate Strava, reset the speedometer, mountting the foam cover and then realising my key to the house is still in the pocket of my trouser.
Sure, my pants lying on the third floor of the other office tower.
Sigh. So I had to get out again, put the Quest back in its cage, etc. etc. and go all the way back to fetch my key.

After this slow start I'm cycling calmly out of the city of Nieuwegein.
Once out in the polder I can put the pedal to the metal, euh, carbon. And now I have a tailwind as well ! The speedometer shows a constant 42 km/h and it feels like I'm putting in effort for riding like 30 km/h, WooHoo !
This joy is short lived, soon I noticed I can't keep up this pace all the way.

The wind is quite gusty, unlike the weatherforcast predicted. Or is it because I'm riding on top of a dike ?
The Quest is being tossed from left to right, only a little. Nothing to  worry about.

Suddenly a loud tearing sound, the 2 (!) velcro straps of the foam cover are pulled loose by a gust of wind. The foam cover stands up, gets even more wind and the other 3 velcros are not enough to hold it. And with a graceful arc the foamcover flies away and lands at only a few inches of the water of a ditch.

I park the Quest at the side of the road (well, so much for my PR ...) and I waddle like a drunken penguin (courtisy of Look system) back to the ditch. Carefully I descend two meters down and rescue the foam cover.
Luckily the foam cover wasn't blown on the windshield of a passing car. 

The closer to home, the more hungry I get. Instead of stopping and eating something, I stubbornly keep on moving. Almost there !
At Gouda it starts to rain, and lucky for me it stops after a few minutes.

The speedometer reads 30 km/h. Oh well, it's a commuter ride, no race.

Once at home, after a hot shower, I wonder what to eat.
Chinese or Greek ? No. 23 or Gyros ? Greek it will be, because it's closer to home (about 5 meters less walking) and at the Chinese they don't serve Ouzo while waiting ;-)

zondag 29 januari 2017

Zuidelijke(re) Velomobiel tocht / Sunday ride


Het weer was niet echt super, maar toen Hans F. vroeg of ik nog in was voor een ritje heb ik toch 'ja' gezegd.

english   For English please scroll down.

Eenmaal bij Hans gearriveerd zag ik de eerste spetters al op de neus van de Quest.
Hmm. Dat beloofd niet veel goeds.
Gelukkig bleef het daarbij en hebben we toch nog een lekker stukkie kunnen liggen.
Ondanks het spatbord van Hans zag ik af en toe wat door m'n gezichtsveld springen.
Achteraf bleek de schade pas echt duidelijk; Quest 783 is een Dalmatiër geworden !

Dalmatiër Quest





3x raden hoe m'n pet eruit ziet ... 











english   The weather wasn't that attractive, but when Hans F. invited me to join him for a ride I couldn't say 'no'.
Once at Hans' place I noticed the first few droplets on the nose of the Quest.
Hmm. That doesn't look good.
Fortunately these droplets were the only ones so we had a nice ride.
Despite Hans Cheetah having mudguards I sometimes saw something flying.
At the end I saw what happend; Quest 783 has become a Dalmatier !

Dalmatier Quest





And you may guess what my cap looks like ... 








zaterdag 31 december 2016

Oliebollentocht 2016 / (Dutch) Doughnut Ride 2016

Mijn eerste Oliebollentocht. Wat een geweldig spektakel.

english For English please scroll down.

Deze happening begon al op de dag voor de tocht. Via de bekende zwaan-kleef-aan methode zou ik aansluiten in Bergschenhoek om vanuit daar met de andere velonauten richting Dronten af te reizen.
Bergschenhoek was makkelijk te vinden zonder navigatie, gewoon aan de andere kant van de Rotte, het verzamelpunt in Bergschenhoek zelf had ik zonder hulp nooit op tijd kunnen bereiken (dank aan Bram voor het loodsen van de laatste meters)

Heerlijk fietsen zo door het plassengebied.
Na een heerlijk bakje koffie en een punt appeltaart zijn Bram van U., Bert van V., Roef V., John H. (helemaal vanuit Engeland !) en ondergetekende onder de bezielende leiding van Jan L. richting Woerden gegaan via een mooie route dwars door het Reeuwijkse plassen gebied. In Woerden sloten Jan Willem C. en Tobias H. zich aan bij de groep.
Even verderop ter hoogte van Weesp sloot Viktor R. aan, zodat we met z'n negenen als een soort van mini oliebollentocht richting Dronten konden gaan.

Na een tussenstop in Breukelen verder langs het Amsterdam Rijnkanaal richting Dronten. Jan L. houdt het tempo constant zodat iedereen makkelijk mee kan.
In een van de tussenliggende dorpjes stop ik voor een voorrangskruising en hoor en voel tegelijk een schreeuw en harde klap.
Ondanks de uitwijkmanoeuvre lukte het Bart niet om de Quest te ontwijken. De krassen op de Quest zijn wel weg te poetsen, hopelijk valt de schade bij Bert ook mee. (Zijn Velomobiel stond net vers in de plamuur en moest nog gespoten worden)

We zijn er bijna ...
Helaas is de geplande aankomsttijd van 16:00 niet haalbaar en blijkt de keuze van een zonnebril niet de juiste. (en de transparante glazen zitten natuurlijk ergens onderin de rugzak ...)
De steeds beslaande glazen in combinatie met in het donker rijden was zeer vermoeiend.
Alleen maar richten op de achterlichten en blijven trappen.
De Rietweg blijkt vol te liggen met takken, deze breken met veel geweld onder de wielen en slaan tegen de Quest, de eikels van Paul zijn er niets bij ;-). Dat houdt je wel wakker. De meeste zijn te ontwijken door goed op het achterlicht van de voorganger te letten; zodra deze een abrupte beweging naar links of rechts maakt, gewoon blijven volgen.

De QuattroVelo van John H. rijdt, verborgen achter een paar andere velomobielen, voor mij uit. Af en toe verschijnt zijn achterkant in het zicht en dan lijkt het net alsof ik plotseling remlichten zie. Dus ook vol in de ankers om vervolgens daarna weer aansluiting met de groep te vinden. Vermoeiend rijden, op deze manier.
Wist je trouwens dat de achterkant van een Quest op een meter of 10, gezien door een beslagen zonnebril met vermoeide ogen in de avonduren, verdomd veel op een paaltje lijkt ? Ontelbare malen ben ik uitgeweken voor een niet bestaand paaltje.
En vlak voor Dronten presteert Roef het om lek te rijden. Gelukkig heeft deze ervaren bandenspecialist in no time er een verse F-Lite omgegooid. Tja, dan kan je je klok erop gelijk zetten dat de volgende lekke band niet lang op zich zal laten wachten ...

Nadat we onze spullen hebben uitgeladen bij Vrienden op de Fiets gelijk door naar InterCityBike voor het gezamelijke avondeten.
De vegetarische pasta smaakte prima en ook het yoghurt toetje ging er in als koek.
Aan een kant van de hal was een klein leger vrijwilligers druk bezig met eindeloos koffie zetten, pasta koken, afwassen, e.d. om er maar voor te zorgen dat het aan de velonauten aan niets ontbrak.
Hulde ! Zonder al deze mensen was de tocht nooit mogelijk geweest.

Na een dagje in een velomobiel liggen is er niets lekkerder dan douchen en in een warm bedje kruipen. Roef had via Vrienden op de Fiets een schitterende lokatie uitgezocht met een kamer geheel in de jaren 80 stijl ;-) Een alleraardigste dame heeft ons hartelijk ontvangen en de volgende ochtend op een koninklijk ontbijt getrakteerd. Wat een goed begin van de dag.

Na een korte rit richting InterCityBike waren we klaar voor de start.
De laatste velonauten kwamen aangereden en konden warmgetrapt gelijk aan de tocht beginnen.
Wel even wachten tot de velomobielen die voor mij staan geparkeerd zijn gaan rijden.

De hele straat lag bezaaid met velomobielen
In alle consternatie vergeten m'n petje op te zetten, deze bungelt als een remparachute buiten de Quest. (zie film van Belle Prinssen op 07:52) Hmm, even naast de route gaan staan, schuimkap los, petje op (zo, dat is een stuk warmer !) schuimkap weer vast en invoegen maar weer.

Waardeloos die mist, het is koud en m'n bril beslaat steeds. Met m'n handschoen als ruitenwisser heb ik om de paar seconden weer een beetje zicht. Krijgen we nu naast de welbekende voetbal-knie, muis-arm misschien ook een velomobiel-vinger ?

Wat zal ik doen, de lange of korte route ?
'Ach André, de lange route is slechts een paar kilometer meer, dus dat kan je makkelijk.' had ik mij laten vertellen. Ok, zo gezegd, zo gedaan.
Vlak voor de Rottebot sluizen kom ik Kees van M. tegen in zijn rode Quest. Hij had zich al laten zakken vanaf de kop en vertelde dat wij de laatste waren.
Bij de splitsing zag ik een lange file voor de korte rit, nou ja, dan gaan we toch voor lang ?
Kees van M. ging er opeens als een speer vandoor.
Hmm, nu moet ik zorgen dat ik hem niet uit het oog verlies, anders sta ik midden in de polder zonder te weten waar ik precies ben en naar toe moet ! 
Na een tijdje achter Kees aan gejaagd te hebben (zie filmpje op het blog van Ronald van Dijk) kwam de staart van de groep in zicht. Gelukkig !
Terwijl ik me zo'n beetje in het midden van de groep had gewurmd, bleek dat deze zich langzaam maar zeker opsplitste. De voorlichten van degene die achter mij reden werden kleiner en kleiner. Reed ik weer als laatste !
Na flink doortrappen bereikten we Flevonice, alwaar we werden getrakteerd op warme chocomelk en appelcake / gebak (?), dat smaakte prima !
Het was leuk om met de andere Velonauten bij te kletsen, zie je ook eens de echte mens achter de blogger. ;-)

Bij de start van de terugweg sloot ik aan achter Ymte.
Ik had gezien dat er een kind aan boord van de groene DF was geplaatst, dus ging ik er maar gemakshalve van uit dat hij niet zo snel zou gaan en de korte route zou nemen.
Helaas, 'assumption is the mother of all f*ck-ups', zoals ze aan de overkant plegen te zeggen.
Brouwer moest weer flink aan de bak om het spul bij te houden, zit die kleine soms mee te trappen ?

Tijdens het rijden onder bomen door was het een lawaai van jewelste in de Quest. Druppels (of stukken ijs ?) slaan op de neus, kapot gereden takken slaan de wielkasten schoon (hoop ik dan maar) en ondanks m'n petje met klep lijkt het wel alsof de druppels dwars door de klep heen komen. Meerdere malen voelde ik de druppels tot achter m'n bril !

Hee, onderweg kwamen we een bordje tegen, Dronten 5 km rechtsaf. We zijn er bijna, dacht ik.
Het hele peloton denderde rechtdoor. Ik trooste me met de gedachte dat Ymte wel een kortere route wist naar ICB en trapte stug door ...

De paden werden paadjes en op een gegeven moment reden we door een stukje grasland. Als ik nu maar niet vast kom te zitten met die smalle dunne Kojak achter. Ik moest gelijk denken aan de nieuwe vierwieler van ICB, die zou dit zonder problemen moeten kunnen. Is dit soms een verkapte reclame stunt ?
Maar ook de Quest sloeg zich er dapper doorheen.

Uiteindelijk kwamen we op een slingerend pad uit met veel hoogte verschil, alsof je in een achtbaan reed.
En niet al te veel later stonden we weer bij ICB.

Opbouw van de soepkraam

Hier was het weer gezellig bijkletsen en wachten op de oliebollen. Er schenen wat problemen te zijn geweest met de erwtensoep, zodoende werden we getrakteerd op een soort van 'vegetarische tomatensnert'. Geen idee wat er precies in zat, maar het was warm en goed gevuld en een tweede kop ging er ook prima in.
Het bleef nog lang gezellig in de hal maar het werd ondertussen weer tijd om richting het logeeradres te gaan voor een welverdiende douche en nachtrust want de volgende dag stond de thuisrit op het programma.

Na wederom een uitgebreid ontbijt werden de Questen volgeladen voor de thuisrit.

Souvenir uit Dronten


Eerst een souvenir halen bij Velomobiel.nl (een verse Almotion !) op naar InterCityBike om Tobias H. op te pikken voor de terugrit.

Zijn GPS had wat accu perikelen maar ik had een fietskaart bij me dus dat zou wel los lopen. (dacht ik)
Helaas weer mist dus niet al te snel kunnen rijden.

Hopelijk klaart de mist gauw op ...
In Almere Haven bleken alle tentjes dicht te zijn, dus zijn we maar de enige tent binnen gegaan die we open was, de Team-Kapper.

Bij de kapper ;-)
Daar werden wij allerhartelijkst ontvangen en mochten we even bijkomen onder het genot van een dampende kop chocomelk.
Waarschijnlijk hebben we daar volgens Strava te lang gezeten want de rest van de rit heeft 'ie niet meer geregistreerd. :-(

Na een kleine misrekening in Muiderberg uiteindelijk toch de route zuidwaarts gevonden. Tobias leidde ons langs de Vecht, een hele mooie route.
Na een snelle stop in Breukelen door naar Woerden, alwaar onze wegen scheiden.
Ik had gehoopt het fietspad langs de A12 te kunnen pakken (hopelijk verlicht en rechttoe-rechtaan) maar kwam uiteindelijk weer in het Reeuwijkse plassengebied. Hier was het vooral voorzichtig rijden om op het smalle pad te blijven.
Dit pad had namelijk nogal de neiging op opeens links of rechts onder de Quest af te buigen !

Uiteindelijk in Gouda terecht gekomen en daar een paar keer verkeerd gereden. (in het donker ziet het er toch anders uit dan overdag)
Het fietspad langs de A12 toch gevonden, echter kwam voor een bouwhek te staan en kon de juiste doorgang niet vinden. Uiteindelijk via het Weegje (hèhè, eindelijk eens wat bekends) de weg terug gevonden.

Aerodynamica volledig vernaggeld door ijsafzetting

Rond half acht uiteindelijk de Quest naar binnen gereden, ook deze mag nu even rusten na dit 3 daagse Oliebollenavontuur van in totaal 385 kilometers.

Ymte en alle vrijwilligers bij InterCityBike, heel hartelijk bedankt voor de geweldige organistatie !


english My first Oliebollentocht. What a spectacle.
(an 'oliebol' is a Dutch doughnut traditionally eaten at the end of the year. So Oliebollentocht means the Dutch Doughnuts ride, after the ride each participant is treated an 'oliebol')

This happening started the day before the actually ride itself. We gathered at Bergschenhoek to start the ride with the other velonauts to Dronten.
Bergschenhoek was easy to find without navigation, just on the other side of the river Rotte. Once in Bergschenhoek I wasn't able to find the right street, so thank you Bram for piloting me to the right adress.
Lovely riding conditions at the Reeuwijkse Plassen.
After a coffee and a delicious apple pie Bram van U., Bert van V., Roef V., John H. (all the way from England !) and yours truly all guided by Jan L. started the ride to Woerden. Jan L. took us through the nice scenery of the Reeuwijkse Plassen. In Woerden Jan Willem C. and Tobias H. joined the group.
And lateron Viktor R. joined us at Weesp.
So with nine velomobiles we went to Dronten, as a kind of mini-Oliebollentocht.

After a pause in Breukelen we ride along the Amsterdam Rijn channel. Jan L. keeps a steady pase so everybody can follow.
In one of the villages I had to stop for a crossing and heard and felt a loud scream and push.
Bart noticed the Quest too late despite his avoiding manouvre it was too late.
The scratches on the edge of the Quest can be polished, I hope the nose of his velomobile isn't too badly damaged. (It was recently repaired, the fresh filler only had to be painted ...)

We're almost there  ...
Unfortunately the estimated time of arrival 16:00 was too optimistic and my choice of wearing dark sunglasses was a big mistake. (and my transparant glasses were somewhere at the bottom of my backpack ...) The glasses are covered with moisture and this in combination with the ever increasing darkness makes riding very tiresome.
Just keep looking at the tail lights and keep on pedaling.
The Rietweg is littered with twigs and branches, which break with loud noises under the wheels and slam against the Quest.
The acons of Paul shall sound like music, compared with these branches ;-). That will keep you awake.
Most of them can be avoided by concentrating on the taillight of the velomobile in front of you. Just copy every steering motion it makes.

The QuattroVelo of John H. rides in front of me, hidden from view by the other velomobiles. Every now and then his taillights appear and to me they look like breaking lights.
So when I come to a stop after an emergency break I notice the group is still moving. It takes a lot of effort to get the Quest started again and join the group. 
Did you know the backside of a Quest at a distance of about 10 meters, seen through fogged up, dark sunglasses in the dark with tiring eyes looks exactly like traffic poles ? I've lost the count for every non-existing traffic pole I dodged.
Just before we reached Dronten Roef got a puncture. Luckily this skilled tire specialist has put on a fresh F-Lite in no time. Well, an F-Lite in these riding conditions ? The next flat tire can't be that far away ...

First we went to the adress where we could spend the night. I don't have any camping gear and I prefere a real bed over a sleeping bag. Then we rushed straight on to InterCityBike for a meal.
The vegan pasta tasted great and also the yogurt with chocolade chips was very nice.
On one side of the hall a small army of volunteers tried to keep up the pace with making coffee, cooking, doing dishes, etc. Great work !
Without these people the Oliebollentocht could not be realised.

After a day in a velomobile there is nothing better than a hot shower and a nice, warm bed. Roef organised a magnificant location with a room decorated in the style of the 80's ;-)
In the morning we received a royal breakfast, what a great way to start the day.

It was a short ride to the start at InterCityBike.
Just as the first velonauts started the ride the last velonautes arrived at the scene and they can quickly join the group.
I had to wait until the other velomobiles parked in front of me had started.

The whole street was littered with velomobiles
Damn, it's cold ! And now I know why. I forgot to put my cap on, it's still dangling outside the Quest like a parachute. (see the film made by Belle Prinssen on 07:52) Hmm, need to step out of the group, remove the foam cover, collect and put on my cap (ah, that's more comfortabel), mount the foam coverand join in again.

This fog sucks, it's cold and my glasses are like ground glass. I'm using my glove like a windscreen wiper so every few seconds I can see where I'm going.  Do we get next to a football knee and a mouse arm (RSI) also a velomobile-finger ?

What route shall I take, the long or short one ?
'Well André, the long route is just a few kilometers more, so that's no problem.' they told me.
Just before reaching the 'Rottebot sluizen' (where the long and short route separate) I met Kees van M. in his red Quest. Everybody else had overtook him (he did that on purpose) and he told me I was the last one.
At the junction a saw a long line of velomobiles all waiting (why?) for the short route. Well, in that case I 'll take the long route.
Kees van M. suddenly accelerated and went off like lightning.
Oh dear, now I need to keep up with him otherwise I'll end up in the middle of a fogged up polder without knowing where to go !
Afer a while the tail of the group came into sight. (see film on the blog of Ronald van Dijk)Eventually we reached Flevonice (an ice ring in the middle of the polder) where we could warm ourselves with hot choco, coffee or tea and enjoy a big chunk of some sort of apple pie. (very tasty !)
It was nice to chat with the other velonauts and bloggers.

On our way back to Dronten I rode behind Ymte.
I saw someone put a child abord his green DF, so I assumed He wouldn't go that fast and take a short route .
Unfortunately, 'assumption is the mother of all f*ck-ups', like they use to say and Brouwer needs to push the pedals again. Ymte was riding quite fast, does his son have his own seperate drivetrain  or what ?
While riding under some trees there was a lot of noise in the Quest. Drops of water (or maybe ice?) fell onto the nose, smahsed up twigs and branches scrub the underside and wheelarches and despite wearing a cap it appears the drops are coming right through the flap of my cap. Muliple times I felt the droplets behind my glasses !

He, there is a roadsign telling me that Dronten is only 5 kilometers away when turning right.
'Yeeh, we're almost there !' I thought.
But all the velomobiles went straight ahead. I comforted myself with the thought that Ymte would know a shortcut to InterCityBikes.

The cycle path turned into a lane and suddenly we were riding on a field. I kept my fingers crossed and hoped I wouldn't get stuck in here with the small Kojak tire at the back.
I thought about the film I saw on YouTube where Daniel Fenn rode his new 4 wheeler through the grass. Is this ment to be some sort of 'hidden' advertisement ?
Like 'a three wheeld Quest would get stuck but the new 4 wheeler can do this effortless'.
But no need to worry, the Quest did the job as well.

Eventually we ended up at a meandering country lane which went up and down as well, like riding a roller coaster. And before we know it we were back at InterCityBike.

Here comes the soup
Here we chatted again about velomobiles, tires etc. and were waiting for the oliebollen and soup to arrive. There were some problems with the soup so they had to make a new batch. So instead of the 'snert' (dutch pea soup) we got some sort of tomato soup. I don't know what was in it but it was warm and tasted very good.
After a long time of chatting it was time to return to our guest house for a hot shower and a warm bed because the next day we had again a long journey ahead of us.

After an extensive breakfast we loaded the velomobiles for the ride home.

Souvenir from Dronten

First I went to Velomobiel.nl for a souvenir (a fresh 26" Schwalbe Almotion !) and then back to InterCityBike to meet Tobias H. for our journey back home.

His GPS had some battery issue's but I had an oldfashioned paper map and with some help of the road signs the route wouldn't be much of a problem. (I thought ...)
Unfortunately there was fog almost all the way, so our speed was limited.

Our view for 95% of the journey home ...
In Almere Haven all the restaurants were still closed, so we went to the only joint which was open for business and ended up in the barber shop of Team-Kapper.

At the hairdressers ;-)
We received a warm welcome and a hot choco and were allowed to sit and rest in the warm shop.
Apparently according to Strava we stayed too long in the cosey barbershop because the rest of the ride home wasn't recorded.  :-(

We took a wrong turn and ended up in the middle of Muiderberg. Tobias got his GPS working and lead us along the river Vecht, a very nice route.
After a quick stop in Breukelen we carried on to Woerden, where we said goodbye.
I hoped to find the cycle path along the highway A12 (with street lanterns and pretty straight on) but found myself again in the Reeuwijkse plassen area. Pitchdark and quite narrow.
You need to ride here with much concentration, this path has the tendency to suddenly deflect to the left or right under the Quest !

Eventually I reached Gouda where I took a wrong turn (a few times ...). Things look different in the dark.
I found the cycle path along the A12 but got lost again at the road works. Took another road which lead me to 'het Weegje' (hèhè, at last a familiar point). Now I know where I am and I know that within 15 - 20 minutes I 'll be back home.

Aerodynamica totally ruined by icing.

About 19:30 I rolled the Quest inside, it can take a rest now after a 3 day Oliebollen adventure with 385 kilometers in total.

Ymte and all of the volunteers at InterCityBike, thank you very much for your hospitality and great organisation of this event !

dinsdag 20 december 2016

Rolweerstand / Rolling resistance

Het begon allemaal toen ik het stuk las van Reinier (Intellifiets) over het rekenen aan een uitrolproef, waarin hij op zoek gaat naar onder andere het bepalen van de rolweerstand.

english For English please scroll down.

De werktuigbouwkundige in mij werd behoorlijk getriggerd.
Als een spannend jongensboek las ik hoe Reinier zich in het zweet trapte om vervolgens, eenmaal op topsnelheid gekomen, zich tot nul uit te laten rollen.
En nog een keer en nog een keer om maar tot zo zuiver mogelijke resultaten te kunnen komen.

Na het beeldje voor beeldje analyseren van de gefilmde snelheid blijken er toch onverklaarbare pieken en dalen in de grafiek te zitten.
Maar Reinier liet zich hierdoor niet afremmen, integendeel !
Hij verzon een nog slimmere methode om zijn nieuwsgierigheid te kunnen bevredigen. Dit resulteerde in een nieuw artikel, genaamd 'De grote piep piep piep prijsvraag'.
De pieken en dalen in de resultaten waren wel wat minder, maar nog niet helemaal weg.

De neiging was groot om aan zijn methode te gaan sleutelen, ik kon mijzelf nog net inhouden.
Kan dit nu niet anders ?

Even het volgende gedachtenexperiment:
Kijk eens naar het krachtenspel op een velomobiel terwijl deze van een helling rijdt.
Quest op een helling. Bron:  Eva Navratilova, velomobiel.nl

Hoe steiler de helling, hoe groter de snelheid. En hoe vlakker de helling, des te kleiner de snelheid.
Ja, dat kan iedereen op z'n klompen aanvoelen.
Maar wat ligt hieraan ten grondslag ?

Het plaatje spreekt voor zich. Door de kracht, uitgeoefend door het gewicht van de totale massa, te ontbinden in een component haaks op het oppervlak (Fn) en een component evenwijdig aan de heling, heb je gelijk de voorwaartse kracht te pakken.
Ook de relatie met de hoek van het hellingsvlak spreekt voor zich:

F voorwaarts = totale gewicht x sin (alfa)

totale gewicht = totale massa x 9,81 m/s2

Tijdens het naar beneden rijden op de helling zijn er ook krachten werkzaam die deze beweging tegenwerken.
Een hele bekende is bijvoorbeeld de luchtweerstand, wrijvingsweerstand en de rol weerstand.

Nog even terug naar het gedachten experiment.
Stel, we plaatsen een velomobiel inclusief velonaut op een vlakke plaat. Er gebeurt niets, alle krachten zijn in evenwicht.
Nu pakken we de plaat aan de achterzijde bij de velomobiel en gaan deze langzaam en in kleine stapjes optillen.

Kijk wat er nu gaat gebeuren. Bij een hele kleine hoek gebeurt er nog niets, de voorwaartse kracht is nog heel klein, klein genoeg om te worden gecompenseerd door de rolweerstand !
Pas bij een bepaalde hoek zal de voorwaartse kracht groot genoeg worden om de rolweerstand te overwinnen.
(en aangezien de snelheid klein is, is de luchtweerstand verwaarloosbaar klein !)

Als je die juiste hoek weet en de totale massa weet je dus ook de rolweerstand.

Of nog beter, neem een lange plaat. Zet deze onder een kleine hoek en duw de velomobiel zachtjes naar beneden, een klein duwtje is genoeg.
Gaat de velomobiel versnellen, dan is de hoek te groot.
Gaat de velomobiel vertragen, dan is de hoek te klein.
Langzaam maar zeker benader je dan de exacte hoek en ligt de rolweerstand voor het grijpen.



english It all started when I read an article written by Reinier (Intellifiets) about calculations on a roll test, see het rekenen aan een uitrolproef, where he investigates the rolling resistance.

The mechanical engineer in me was awoken.
In his article Reinier describes perfectly how he pushes himselve (and his velomobile) to the limit so he can roll until standstil.
Again and again and again, just to get accurate measurements.

When he analysed the film of his speedometer picture by picture he found some unexplainable peaks in the data.
But that didn't stop him. He invented an even more clever way to analyse the data. You can read all about it in his newest article, 'De grote piep piep piep prijsvraag'.
A better methode, but there were still some small peaks left in the data.

I felt a great urge to tinker on his methode, but I could refrain myselve.
Isn't there another methode ?

Just a small thought experiment.
Let's look at the forces acting on a velomobile when riding down a slope.
Quest on a slope. Source:  Eva Navratilova, velomobiel.nl

The steeper the slope, the greater the speed. And the less steep, the less speed.
That's obvious.
But exactly why ?

The force, exerted by the total mass, can be seperated in a force perpendicular to the slope (Fn) and a force parallel to the slope (F forward)
The seize of this component (F forward) has a direct relation to the angle:

F forward = total weight x sin (alpha)

total weight = total mass x 9,81 m/s2


While riding down on a slope there are also forces acting against this motion, like air resistance, friction and rolling resistance.

Let's go back to the thought experiment.
Suppose, we place a velomobile complete with velonaut on a sheet. Nothing happens, because all the forces are in equilibrium.
Now we lift the sheet at the backside in very small steps.

Look what's happening. At a very small angle still nothing happens. This means the force forward equals the rolling resistance.
Only at a certain angle the force forward will be large enough to overcome the rolling resistance.

(and because the speed is very small, the air resistance is practically zero !) 

So, if you know the angle and the total mass, you also know the rolling resistance.

Or even better, take a longer sheet. Put it at an angle and gently push the velomobile.
If it accelerates, decrease the angle and repeat.
If it decelerates, increase the angle and repeat.
Slowly but surely you'll end up with the right angle and know your rolling resistance.





woensdag 14 december 2016

Oefenbollentocht / Practicing for the 'Oliebollentocht'

14 december, 10 graden, droog en een zonnetje die op doorbreken staat.


english For English please scroll down.

Ideaal weer dus om een tochtje met de Quest te maken.

Bijna doorgebroken
Met een schuin oog had ik al naar de route van de Oliebollentocht gekeken.
Mwah, de afstand van de tocht zal niet zo'n probleem zijn.
Om het zekere voor het onzekere te nemen vandaag maar een wat groter rondje dan normaal gemaakt, gewoon om te kijken hoe of dat gaat. En dat ging goed, zoals verwacht.

Ik heb al veel gelezen over de legendarische Oliebollentocht en het lijkt me leuk om al die velonauten eens in het echt mee te maken. Alleen zit ik nog tegen de heen- en terugreis aan te hikken.
125 km (volgens de routeplanner van de Fietsersbond) enkele reis heen, dan de tocht van 60 km en vervolgens weer 125 km terug, nee, dat ga ik niet redden op 1 dag. Zeker niet met het sociale gebeuren er omheen ;-)

Overnachten in de hal ? Het is een optie, eens kijken of deze niet-kampeerder de benodigde spullen kan regelen. Er zijn mensen die weken op vakantie gaan met een Quest, dus als zij hun spullen mee kunnen nemen, zou mij dat voor die 2 overnachtingen ook moeten lukken, lijkt mij.

Heen en terug met de auto ? 
Mijn Quest is niet alleen duurder dan de auto waar ik in rij, maar ook bijna nog groter ! Ik zou eens kunnen kijken of ik een grotere auto zou kunnen regelen.
Maar het voelt wel vreemd om 250 km met de auto te gaan rijden voor een toertocht van 60 km.

Ach, ik heb nog 14 dagen ...


english 14 december, 10 degrees, dry and the sun is doing its best to penetrate the clouds.

Ideal weather for a nice ride with the Quest.

Sun doing its best to break through
I've studied the route of de Oliebollentocht.
Mwah, the total distance isn't the problem, I guess.
Just to be on the safe side I tried a bigger trail as usual. No problem what so ever.

I've read a lot about the legendary 'Oliebollentocht' and it will be fun to meet all those velonauts.
I only have a problem with the jouney to and from Dronten.
125 km (according to the routeplanner of the Dutch Cycling Assosiation) to the starting point, a trip of about 60 km and back home again 125 km, no, that's not going to happen in one day. Especially not with all the socializing.  ;-)

Sleeping at Intercitybike ? It is an option, lets see if this non-camper can arrange the necessary stuff. There are people who go for weeks on holiday with a Quest. So if they can take their stuff, then it must be possible for me to load the Quest for those 2 nights.

Or travel by car ?
My Quest is not only more expensive than the car I drive, it's almost bigger ! Perhaps I can arrange a bigger car.
But it doesn't feel right to travel 250 km by car for a ride of 60 km.

Anyway, I still have 14 days to the start of the Oliebollentocht on the 28th ...