woensdag 12 december 2018

OBT koorts / OBT fever

Zo om mij heen vallen er steeds meer mensen ten prooi aan de koorts.

english For English please scroll down.

Ook ik ontkom er niet aan. 
Alleen betreft het hier geen gewone griep, maar de Oliebollen Tocht koorts.
Dan heb ik het weer warm en word ik enthousiast, dan weer koud en zie ik de nodige beren op de weg, haarfijn aangewezen door een negatief stemmetje ergens op de achtergrond. 
Zo'n negatief stemmetje, zoals dat gele kapmonstertje waar Paul van Roekel ooit last van had. 


Net als een virus lijkt deze gemuteerd te zijn en duikt hij bij tijd en wijle op.
Niet om mij een racekap aan te praten, maar om mij te waarschuwen.
'De hele zomer heb je met mooi weer kunnen rijden, dan zal de winter wel eens heul erg streng kunnen worden !' Dan zie ik mezelf al met verkleumde handen midden in een sneeuwstorm mijn band wisselen of ergens in de Middle of Nowhere met een gebroken ketting staan.
Hmm, zie dan maar eens thuis te geraken. 
Ja, hij weet mij goed te raken.

Schitterend weer op  de heenrit OBT 2016
Hoe ik hier ooit aan gekomen ben ? Ik heb geen idee.
Het zal mijn 3e OBT gaan worden, dus de spanning van de eerste keer kan het niet zijn. 
De eerste OBT verreed ik in Dronten, 2016. Roef had slaapplaatsen geregeld in Dronten en ik kon aansluiten bij een groep die startte vanuit het dorpje even verderop. (dat ze pas konden starten nadat ze mij hadden opgepikt omdat ik hopeloos verdwaald was in dat dorpje laten we nu maar even buiten beschouwing)
De heenrit verliep voor mij prima, de tocht zelf was erg mistig en de terugreis zelfs koud.
Maar ik heb het overleefd !  ;-)

Mijn 2e Oliebollentocht was een thuiswedstrijd voor mij, hier in Rotjeknor. Goed aan te rijden samen met die andere Rotte Rijder en Tim. 
Prima weersomstandigheden, lekker gereden. (even daar gelaten dat ik op nog geen honderd meter voor de koffiestop mijn voorband lek reed op een stalen sokkel van een vlaggemast en er een half uur later achter kwam dat ook mijn gloednieuwe buitenband een scheur had toen ik voor de 2e keer mijn band moest vervangen; tsss, die Durano's kunnen ook niks hebben !)

Gek eigenlijk, nu ik het zo over na denk, valt het mij op dat ik meestal richting het Noorden ga.
Alleen de vergaderingen van de Rotterdamse Oliebollentocht brachten mij naar het wat zuidelijker gelegen Barendrecht.
Maar ach, goed beschouwd is dat een voorstad van Rotterdam, dus dat telt eigenlijk niet ;-)

Wat is dat toch, lijkt wel heimwee naar het Noorden. Nu liggen mijn roots wel noordelijk, ik ben een geboren en getogen jutter. 
Halverwege de basisschool met het gezin verhuisd naar Zoetermeer, nog even in Zweden gezeten en een stapje naar het oosten richting Maarssen en uiteindelijk in Rotjeknor beland.

De heen- en natuurlijk ook de terugreis
En nu naar het verre, Zuidelijke Roermond. Gelukkig kunnen wij aansluiten bij Bram die de route al tot in de puntjes heeft uitgeschreven. Overnachten kan in het gebouw van de scouting, alleen nog een slaapmatje en/of luchtbed en slaapzak zien te regelen. 
Nieuwe binnenbanden 2x 20" en 1x 26" heb ik al klaar staan, heb zelfs al aan nieuwe schoenplaatjes gedacht !

En toch weet dat gele mannetje mij steeds weer aan het schrikken te maken.
Ach, over een week of 3 zitten we weer thuis met sterke verhalen en mooie herinneringen.
Zal dat mannetje weer wat anders moeten gaan verzinnen.





english More and more people around me fell victim to a fever.

Even I.
But for me it's not like a regular flu, but it's the 'Oliebollen Tocht' fever.
'Oliebollen Tocht' is the name of an annual ride in the Netherlands at the end of the year. A gathering of more than 100 Velonauts (!) and each year in a different city. 

Sometimes my temperature rises and I get enthousiastic, sometimes my temperature plummits and I get scared by negative ideas, fed by a small voice somewhere in the back of my head.
A nasty, negative voice like this little monster which also teased Paul van Roekel. 


Like a virus it can mutate and now it's bothering me.
Not pushing me into buying a racehood like he did with Paul van Roekel, but to warn and scare me.
'This was a really long hot summer, so it will be a very cold winter !' 
I imagine myself fiddeling with cold hands trying to repair a flat tire in the middle of a snowstorm or standing in the Middle of Nowhere with a broken chain.
And how do I ever get home ? 
Sure, he certainly knows how and where to hit me.

Magnificent weather riding to the OBT 2016
How did this little monster got into my head ? I've got no idea.
It will be my 3th OBT , so it can't be the tension of 'the first time'.
For my first OBT I rode to Dronten, 2016. Roef had arranged our sleeping quarters in Dronten and I could ride with a group of other Velonauts who started from a neighboring hamlet. (and I'll not mention the fact they couldn't start only after they rescued me when I got lost in this hamlet )
The way to Dronten was fine, the OBT itself was very misty and the way back was cold.
But I survived !  ;-)

My 2nd OBT was in my own backyard, Rotterdam. I rode with Hans and Tim. 
Also nice weather to ride. (and I won't mention the fact I drove my Quest on a ground plate just 100 meters from the coffee stop, got a flat tire and half an hour later I had a flat again because this ground plate had also ripped the outer tire; tsss, these brand new Durano's are so fragile !)

Strange, now I mention it, it looks like all my rides are oriented to  the North.
Only the meetings for the OBT 2017 forced me to go to the city of Barendrecht, located south of Rotterdam.
Oh well, one can call this a suburb of Rotterdam so this won't count ;-)

The more I think of this, the more it looks like homesickness to the North. My roots are in the North, I was born and raised in Den Helder.
Halfway during primary school the family moved south to Zoetermeer, I've been in Sweden for a while and a small sidestap to the East in Maarssen and eventually got stuck in Rotterdam.

From Rotterdam to Roermond and back
And now on our way to the far South, the far Roermond. 
Fortunately we can ride with Bram who knows the route by heart.
We can stay at the Scouting, I only have to get me a sleeping bag. I've got myself a spare set of inner tires, 2x 20" and 1x 26", I even got me some new cleats !

And still every now and then this little monster knows how to scare me.
Oh well, in about three weeks we all will be back at home again with all our heroic stories and nice memories.
Time for the little monster to go and hide and figure out something else to tease me.

donderdag 11 oktober 2018

Close Encounters ... / Close Encounters ...

... of the Bird Kind.

english For English please scroll down.

Tijdens een van onze ritten ging een jonge gans de uitdaging met mij aan.


Na een felle sprint en een paar stevige vleugelslagen is het hem toch gelukt een KOM op dit Strava segment  te pakken.


Eigenlijk is het oneerlijke concurrentie, omdat hij zijn ritten niet op 'vliegen' instelt, maar op 'fietsen' laat staan. ;-)



Hierbij de sfeerimpressie van deze heerlijke rit, met dank aan Hans Fransen voor al het montage werk.




english Close Encounters of the Bird Kind.

During one of our rides I accepted the challenge of a young goose.


After a fierce sprint and some strong strokes of his wings he managed to archieve a KOM on this Strava segment.


But this is unfair competition, because he didn't put this ride on 'Flying' but left it on 'Cycling'   ;-)



Here you can find an impression of this lovely ride, many thanks to Hans Fransen for editing.

No animals were hurt during the making of this film.

zaterdag 6 oktober 2018

Velomobiel tegen de file ? / Velomobile as a solution to traffic jams ?

Een velomobiel tegen de file ?

english For English please scroll down.

De velomobiel was oorspronkelijk ontworpen als alternatief voor de auto op de korte woon - werk ritten tot zo'n 30 kilometer enkele reis.

Forenzen met de auto
Maar dat was niet de reden dat ik een velomobiel kocht.
Ik wilde gewoon hard gaan. Dus dan is de volgende stap na een open ligger (Optima Baron) een velomobiel.
En na een tijdje te hebben rond gereden in de omgeving de stoute schoenen aan getrokken en op een vrije dag de route richting het werk eens gaan ontdekken.
Dankzij mijn richtingsgevoel (welke omgekeerd evenredig is met mijn eigenwijsheid) was ik ruim 2 uur onderweg.

Forenzen met de Quest, zoek de tien verschillen ;-)
Diverse bezorgde collega's boden mij koffie en een rit naar huis aan. De koffie werd in dank aanvaard, de rit naar huis beleefd afgewezen.

En op een gegeven moment begin je er gewoon aan. Naar mate je vaker gaat, word je er ook handiger in. Zo kom je er bijvoorbeeld achter dat het niet handig is om de toegangspas van de zaak ergens onderin een tas te stoppen.

Waren het de eerste keer bewonderende blikken, later werd er toch wat vreemd opgekeken naar die man die gehuld in MAMIL pak en op badslippers het kantoorpand binnen kwam.
Nou voelde ik mij ook wat underdressed toen ik zo een lift vol stropdassen instapte ...


Maar goed, de aanhouder wint, zoals een oud Hollandsch spreekwoord zegt. Het jaar daarop bleken ook andere collega's het licht te hebben gezien. Zelfs de directeur is een paar keer vanaf Voorschoten op zijn racefiets naar Nieuwegein gekomen !

Een velomobiel tegen de file ?
Nee, toch niet.
In plaats van stilstaan op de snelweg sta ik nu stil te wachten voor de douche ...



english A velomobile as a solution to traffic jams ?

Originally, the velomobile was designed as an alternative method of commuting for short distances to about 30 kilometers.

My commute by car
But that was not the reason I bought a velomobile.
I just wanted to go fast. So the next step after a recumbent (an Optima Baron) was a velomobile.
After some time getting used to the Quest I decided it was time to explore the route to work.
Thanks to my sense of direction (which is inversely proportional to my stubbornness) it took me more then 2 hours to complete the journey.

Commuting by Quest
Several worried collegues offered me coffee and a ride home. I accepted the coffee and politely waved aside the ride home.

At a certain moment you just start. And the more often you commute by velomobile, the easier it becomes. You quickly learn it's not very clever to leave your entrance pass in your trousers which is stached at the bottom of a bag in the tail of the Quest.

At first I got admiring glances of collegues, but lateron they looked a bit funny when they saw me fully dressed in my MAMIL suite and on flip-flops walking into the office building.
And I must admit, I felt slightly underdressed when I entered the elevator full of suites.


Oh well, 'The one who perseveres wins', the old Dutch proverb says.
The next year some other collegues also saw the light.
Even the director commuted a few times on his racing bike, all the way from Voorschoten to  Nieuwegein (about 60 kilometers) !

A velomobile as a solution to traffic jams ?
No, not for me.
Instead of waiting between other cars on the highway, I'm waiting for my turn to take a shower ...





zondag 16 september 2018

Defecte pomp / Broken pump

Volgens de weersvoorspelling zou het aan het eind van de dag droger worden.

english For English please scroll down.

Dus Hans was 's ochtends met de Quest naar zijn werk gegaan, ik zou aan het eind van de middag naar hem toe rijden om vanaf daar een ritje te gaan maken.

Maar toen ik mijn Quest om half zes naar buiten reed, begon het zachtjes te druppelen. Hmm.
Hans moest toch naar huis, dus kon hij mooi langs mij rijden voor een bakkie of, indien het toch goed weer was, een avondritje.
Ik had de Gocycles netjes op 4 bar gebracht conform de specificaties van de band, evenals de Schwalbe Almotion achter.

'That's me in the corner.', vrij naar R.E.M., Losing my religion
Ondanks wat licht gespetter zijn we toch gaan rijden. In het begin ging het lekker. Weer als vanouds. Door de grijze wolken in combinatie met de eeuwige zonnebril tegen rondvliegend gespuis zag het er allemaal wat donkertjes uit maar ja, het is niet eeuwig zomer en als ik Brussel mag geloven heeft de zomertijd ook zijn langste tijd gehad :-(


Even een short-cut door Zoetermeer en daar gebeurde het, de Quest begon licht over te hellen en wat zwaarder te rijden. Even voelen en ja hoor, lek !
De Gocycle rechts voor was behoorlijk zacht, eerst maar eens oppompen.


Jammer-de-bammer, de pomp die ik sinds jaar en dag mee zeul in de Quest had zijn langste tijd gehad. De zuigerstang was losgedraaid van de zuiger ?!?
Pogingen om de zuiger weer middels het schroefdraad vast te draaien liepen op niets uit.

Gelukkig had Hans er ook een bij zich (al beweerde deze !@#$% rakker eerst met een stalen gezicht van niet ...) en konden wij verder.

Na oppompen bleek er toch een gaatje in te zitten, dus alsnog plakken geblazen. (ja, ik heb wel reserve banden bij mij maar dan had ik beide voorwielen moeten voorzien van Kojaks ...)
En ja, ik weet dat je prima kan rijden met 2 ongelijke banden, het zgn. Pippi Langkous rijden, maar dat 'voelt' voor mij niet goed. Zie ook deze link.

Thuis op het gemak de pomp bekeken. Eerst de bovenste kraag los gedraaid.
Daarna met een dikke inbussleutel de slang en terugslagklepje los gedraaid.
Vervolgens met een dunne inbussleutel de zuiger zover mogelijk weg geduwd en het laatste stuk met de mond geblazen.
De kraag over de zuigerstang schuiven, de zuiger vast draaien op de zuigerstang en het geheel weer in elkaar zetten.
De kraag weer vastdraaien, slang en terugslagklepje weer vastzetten en 'Hey Presto !', weer een werkende pomp.

Hierbij nog een impressie van de rit, wederom met dank aan Hans F. voor de montage.
Weet iemand misschien waarom de werktitel van deze video '2 Kleuters in een tunnel' was ?




english According to the weather forcast it should be better at the end of the day.
So Hans took his Quest to work and at the end of the afternoon I should meet him there for an afternoon ride.

But when I rolled my Quest outside at 17:30, it started to drizzle. Hmm.
Change of plans, Hans can come to my place for a coffee or when the weather was fine again, we could go for a ride as planned.
I put my Gocycles at 4 bar according to the specifications, just like the Schwalbe Almotion.

'That's me in the corner.', R.E.M., Losing my religion
Despite a few drops we started to ride. And it went fine. As always. The grey clouds combined with the ever present sunglasses to keep al those flying critters out of my eyes made the world a little dull, well, it can't always be summer and if I have to believe everything they say in Brussels, the end of the summer time is near :-(


It happened at a short-cut through the city of Zoetermeer, the Quest started to tilt to the right side and started to slow down. A little squeeze at the tire and ... right, no pressure.
So I got out of the Quest and reached for the pump.


Too bad, the pump I had carried faithfully every ride in the Quest was broken. The piston rod was disconnected from the piston ?!?
I tried to screw the rod back on the piston again, but in vain.

Fortunately Hans also carried a pump in his Quest (although at first he pretended he left his pump at home, this !@#$% rascal ...)

When the tire had the right pressure again, I still heard a hissing sound. Ok, remove the tire again and fix the leak.
I do have a spare tire in my Quest, but those are Kojaks. They are smaller then the Gocycles and I didn't want to switch both tires.
Ok, I know, it's possible to ride with two different front tires (see also this link) but it doesn't feel right for me.

Back home I take a good look at the pump.
First, I removed the upper collar.
And with a big Allen key I removed the hose and non return valve unit.
With a small Allen key I pushed the piston as far as I could and then I blew it out of the pump.
Put the collar back on the piston rod, screw the piston onto the piston rod (thight !) and mount the whole assembly into the pump and  'Hey Presto !', as good as new.

Here's an impression of the ride, again with many thanks to Hans F. for editing.





zaterdag 25 augustus 2018

Bijna ... / Almost ...

Het zou een avondrit als ieder andere worden.

english For English please scroll down.

Gauw omkleden na het werk, Quest naar buiten en gaan. Genieten van het mooie weer nu het nog kan.
Even later rij ik de straat in bij Hans F. Zijn Quest XS is ook al klaar voor vertrek en niet veel later gaan wij op pad.

Alle elementen van een geslaagde rit waren aanwezig, mooi weer, een mooie omgeving, af en toe een bukker voor de broodnodige RIS en de vrijheid om te gaan waar wij wilden.
Even een wegopbreking in Hazerswoude Dorp waar we wat liepen te prutsen op een kruispunt met wat onmogelijke haakse bochten. Maar goed, kan je wel eens hebben en dit zal zeker ons plezier niet bederven.

Op drie kwart van de rit reden wij langs het 'Bentwoud' ('Bentplantsoen' zou een toepasselijkere naam zijn, als je het mij zou vragen) en daar gebeurde het.
We reden lekker door, totdat ik in een flits vanuit mijn ooghoeken een fietser zag opduiken.
Hij verscheen plotseling van achter een hoge muur van groen, van rechts nota bene.
(Foto van Google Street View)

Pas op voor Velomobielen van links na het bruggetje
Ik had geen tijd om te bellen, om op de claxon te drukken of te remmen. Ik hoorde alleen mezelf een schreeuw geven. 'Héééé !!!'.
Een rare gewaarwording. Het hele voorval herinner ik mij als 2 foto's, eentje dat hij rechts opeens schuin voor mij zit en een volgende foto dat hij links schuin voor mij weer van mij weg rijdt.
Het zijn vage foto's, ik zie een blauw BMX (?) frame en een grijze hoodie en alleen de achterkant van zijn hoofd. (hij keek naar rechts terwijl hij mij op het fietspad kruiste)

En toch weet ik wel hoe het hoort. Je mag andere weggebruikers niet hinderen, kruisingen moet je voorzichtig benaderen, verkeer van rechts heeft voorrang, etc.
Zo rijden wij dan ook.
Ieder diertje z'n pleziertje, zullen wij maar zeggen. Dat op mooie dagen de kans groter is dat je families op de fiets tegen komt met kinderen die nog niet zo stabiel zijn op de fiets, ja, daar hou je dan rekening mee. Die Strava KOM komt een andere keer wel.

Maar nu voelde ik me als zo'n stereotype bukker, die alles en iedereen van de weg drukt. Een houding waar ik een gruwelijke hekel aan heb.
Nu doe ik het zelf. Sh...t !

Is dit herkenbaar ?


english It supposed to be a ride like any other.

Coming home from work, quickly put on my MAMIL gear, put the Quest outside and ride. Enjoying the nice sunny weather while it still can.
A few minutes later, I turn to the right, into the street where Hans lives. His Quest XS is already outside, ready for the ride.

All elements for an enjoyable ride are present, nice weather, nice surroundings, every now and then a diamond frame rider to overtake and the freedom to go wherever we want to go.
A road block in Hazerswoude Dorp where we had some trouble taking the detour with impossible 90 degree corners for Velomobiles but we deal with it.

At 3/4 of the ride we we riding along the 'Bentwoud' park and there it happend.
We were cruising at 40 km/h when I spotted something in the corner of my right eye. He suddenly appeared behind a big high, wall of green. 
(Foto taken form Google Street View)

Whatch out for Velomobielen coming from the left after the bridge
I had no time to ring my bell, honk the horn or apply the breaks.
I only heard myself scream. 'Héééé !!!'.
A strange sensation. I remember this incident a two pictures, one where he was on the right side just in front of me and one where he is on the left in front of me, riding away.
They're blurry pictures, a blue BMX (?) frame, a grey hoodie and the back side of his head. (he was looking to his right when he crossed my path)

But I know the rules. I know how to behave on the road. Years of experience, on a bike and in my car.
You're not allowed to hinder other road users, must be carefull at approaching crossings, one must gave way at traffic coming from the right, etc.
And that's the way we ride. We realise we don't own the road, we take into consideration the other traffic. On nice, sunny days chances are you'll encounter families on bikes with small childeren. They are not so stable yet on their bikes. We kow that. We slow down and/or keep some more distance while overtaking. That Strava KOM, well, perhaps tomorrow, that's not important.

But now I felt like such a stereotype diamond frame rider, one who thinks he owns the road and tries to push everybody out of his way. An attitude I dislike.
Now I acted like that myselfe. Sh...t !

Do you recognise this ?





donderdag 2 augustus 2018

HSL en de Rotte Rijders / HSL meets the Rotte Rijders

Afgelopen zondag was het weer zover. De maandelijkse rit van de HSL.

english For English please scroll down.

Paul had de dag van tevoren nog gebeld, om 10:00 start in Pijnacker en rond een uur of 11 zouden ze aan de Noordkant van Nesselande zijn.

Om kwart over tien belde Roef, ze stonden op het punt te vertrekken vanuit Pijnacker.
Rond kwart voor elf richting Hans gereden, hij stond halverwege zijn lekke band te vervangen.
En toen we rond een uur of elf ter hoogte van de Rotteban brug waren, stond de HSL al te wachten aan de noordkant bij de boulevard van Nesselande.

Hè, hè, we zijn compleet. (foto Roef)
Snel reden wij door naar de Brandingdijk. En het vervolg laat zich al raden, hierbij een sfeerimpressie op YouTube.




Recept:

Men neme de HSL, bestaande uit 2 trikes, 2 open liggers, 2 Quattrovelos en 1 Strada.
Na een uurtje warm rijden een kleine pauze en dan 2 stuks Rotte Rijders toevoegen.

In colonne richting Nieuwerkerk a/d IJssel en dan weer naar Rotterdam.

Naar believen één of meerdere RISsen (dit keer ook een scootertje).

Wachtend op de koffie.

Geen commentaar. (foto Roef)
Gezellig samenzijn bij Prachtig met uiteraard koffie en appelpunt met slagroom om er dan achter te komen dat we de tijd wat verkeerd hadden ingeschat, met als gevolg dat de velomobielen huiswaarts keerden.


Paul, bedankt weer voor het uitzetten van een mooie rit !



english Last sunday it happend again, the mothly ride of the HSL.

Paul called the other day to mention the start at 10:00 in Pijnacker. They should be around eleven o'clock at the North side of Nesselande.

Roef called at 10:15 to say they almost started and we should meet at Nesselande.
About an hour later I rode my Quest to pick up Hans. I met him halfway where he was fixing a flat tire.
When we were at the Rotteban Bridge and called Paul, they were already waiting at Nesselande.

Finally we are complete. (foto Roef)
As fast as we could go we rode to the Brandingdijk, where the gang was waiting for us. And the rest of the story is no surprise, see this impression on YouTube.



Recipe for a nice ride:

Take some HSL, containing 2 trikes, 2 recumbants, 2 Quattrovelo's and 1 Strada.
After about 1 hour riding at moderate speed and a small break add 2 Rotte Riders.

Ride in convoy to Nieuwerkerk a/d IJssel and back again to Rotterdam.

Add some nice overtake moments with mopeds or bikes.

Waiting for coffee.
No comment. (foto Roef)

Take a break at 'Prachtig' for coffee and apple pie with whipped cream and tall tales and then we realized it was already two o'clock. Time flies, when you're having fun.

Or 'Time's fun, when you're having flies' like Kermit used to say.
So the velomobiles went back home, while the trikes and recumbants completed the journey.


Paul, thnx. again for the organisation !

dinsdag 24 juli 2018

Maastunnel Tijdrit / Maastunnel time trail

Volgens Google was het een uur fietsen naar de Maastunnel, maar die gaat ook uit van een normale huis, tuin en keukenfiets.

english For English please scroll down.


Dus als wij ons om 11:30 zouden moeten melden voor de startbewijzen aan de Noord zijde, konden wij met een gerust hart om 10:30 van huis wegrijden.
Zo gezegd, zo gedaan.
Rond 10:30 kwam Hans aanrijden. Eerst op het gemak nog even een bakkie, Hans wilde nog wat verse lucht in zijn Durano's en zo werd het vijf voor tien eer dat wij vertrokken.

Daar aangekomen de chip en koffiemunt opgehaald.
Tijdens het monteren van de chip aan de Quest van Hans klonk opeens een beschaafde knal. Huh ?!?
Rechts-voor zag er een beetje verfomfaaid uit.
Lek.
Lekker dan, zo vlak voor de start !

Fietsclub 'De Lekke Band', misschien iets voor jou, Hans ?
Gelukkig hadden we nog tijd dus de binnenband werd in sneltreinvaart vervangen.
Terwijl we druk bezig waren, schoof de massa richting de tunnel. Het was de bedoeling dat wij met z'n allen eerst door de tunnel naar de Zuidkant reden om vanaf die kant stuk voor stuk te starten voor de tijdrit.
Als laatste probeerden wij aan te sluiten bij de groep, echter ik werd tegen gehouden door iemand van de beveiliging die zijn werk zeer serieus nam.
Nee hè.
Na wat heen en weer gepraat en overleg kon ik alsnog de tunnel in.
Nu wel opschieten maar niet te hard, de wedstrijd moet nog beginnen !

Bij de start aangekomen hangt een relaxte sfeer. Er is geen gedrang en iedereen wacht geduldig op zijn / haar beurt om te mogen starten.
Ondertussen helpen wij nog ff iemand met een afgelopen ketting. Ja, dan zijn een paar extra handen welkom.
Echter vlak voordat wij zouden starten komen wij erachter dat we in de verkeerde groep zitten.
Onze groep zou een half uur later pas starten.
Zucht.
Gelukkig doet men niet moeilijk en mogen wij alsnog starten.

Start van Hans
Naar beneden gaat snel. Ik kom in versnellingen die ik nog nooit heb gebruikt.
Er zit een bocht in de tunnel, waardoor je het eind niet kan zien.
Ook vind ik het lastig om goed in te schatten in welke versnelling je precies zit / zou moeten zitten.
Ik kan niet nog meer opschakelen, nu is het een kwestie van blijven trappen en wel zo hard mogelijk.
De Quest begint te schudden en gaat met een noodvaart door de tunnel.

Geen licht aan het eind van de tunnel
Op een gegeven moment merk ik dat de tunnel weer omhoog gaat, nu even goed opletten om juist te kunnen schakelen.
Het is zwaar, het laatste stuk vals plat omhoog.
Voor mijn gevoel sukkel ik met 25 km/u over de finish.
Ik heb geen idee wat mijn tijd is, ik zie alleen 83,2 als max. op de teller staan.


De omroeper laat weten dat we nog een keer mogen.
Maar als we voor de 2e keer een chip willen halen, blijkt 'Chef Chipuitgifte' van niets te weten en wordt er nogmaals geld gevraagd.
Nee. Dan maar zonder chip.

Met z'n allen richting de start voor de 2e keer
En weer sluiten wij ons aan bij de groep voor de rit naar zuid.
Dit keer zet ik wel Strava aan, men zegt dat het GPS signaal in de tunnel ook werkt.
Ik betwijfel het maar goed, wat kan ik verliezen ?
(achteraf gezien werkte het voor mij dus niet in de tunnel.)
De 2e keer gaat niet sneller, voor mijn gevoel.
Naar beneden is makkelijk, ja, dat gaat wel snel.
Maar dan, halverwege het vals plat omhoog, val ik voor mijn gevoel stil en sukkel ik verder naar boven.
Na de 2e keer finishen is het wel welletjes en gaan we onze koffiemunten inleveren.
We drinken nog wat, kijken nog even naar de finish van de bukkers en nog een paar handbikers. (respect !)
Ondertussen nog wat kletsen met deze en gene om na een tijdje richting huis te gaan.


Twee vijftig plussers op plaats 1 en 2

Organisatie, bedankt !

Hierbij het verslag van RTV Rijnmond met mijn 2 seconds of fame.
De uitslagen via deze link.

En natuurlijk de film van de Rotte Rijders !


english


According to Google it was about a one hour bike ride to the newly renovated Maastunnel, measured on a regular bike. They had organized a bike time trail in the tunnel.
A once in a lifetime experience, because normally it's only allowed for cars. 

So if we need to register at 11:30 at the North side of the tunnel, we should have plenty of time when leaving home at 10:30.
And so we did.
Around 10:30 Hans arrived with his Quest XS at my place. Coffee first, a bit of fresh air in his Durano's  and so it was around 10 o'clock before we went on our way.

We arrived on time and collected our stuff, the chip and a token for a free coffee afterwards.
I lifted the Quest a bit so Hans could mount the chip with some tie-raps between the foot holes.
Suddenly a dull 'bang'.  WTF ?!?
The right front tire looked a bit wrinkled. It sprung a leak. Out of nowhere.
Great, just at minutes for the start !

Cycleclub 'The Flat Tire', something for you, Hans ? ;-)
Fortunately Hans carried a spare inner tube in his Quest XS, so he quickly replaced the inner tube.
While we were busy mending the tire, we noticed all the other riders were going slowly but surely into the tunnel.
We were supposed to ride from the North to the South end of the tunnel, there we would turn and will start individually at 15 seconds interval for the time trail.
We tried to connect with the group, but unfortunately I was stopped by someone of the security who took his job very seriously.
Oh, no.
After some discussion I finally got permission and went into the tunnel to go to the start.
Trying to go fast bun not too fast, the race hasn't even started yet !

At the South end, at the start, there was a relaxed atmosphere. Everybody was waiting patiently for his or her turn, no jumping the queue.
In the mean time we were helping a roadie with his chain. It has jumped over the chainwheel and he couldn't get it back in the right position.
With the aid of an extra pair of hands the job was quickly done.
Just before it was our turn to start, we noticed we were in the wrong age group. Our group should start over half an hour !
Sigh.
Lucky for us the starter let us start anyway.

Start of Hans
Down the tunnel goes fast. I reached gears I've never reached before !
There is a slight bent in the tunnel, so you can't see the end.
It's also difficult to feel the right gear, you hardly feel any resistance when pedaling.
I'm at the last of my gears, now it's just a matter of keeping those legs spinning as fast as possible. My Quest is shaking like riding with soft suspention.

There's no light at the end of the tunnel
At a certain point I noticed the tunnel starts moving up again and I'm trying to feel the right time to shift gear.
The last part is very tough. I feel like I'm crawling over the finish line at 25 kilometers an hour.
I've got no idea what time I've scored, I can only see my max. speed on my speedometer, 83.2 kilometers an hour.

The announcer is telling us we can go for a second time. But if we want to collect a chip fo the second ride, 'Chief Chip' wasn't aware of this and wanted us to pay again.
No way, José. We all leave without a chip and decide to ride without one.

All going to the start for the 2nd time
And again we join the group for the ride to the start.
This time I start Strava, they say the GPS signal is functioning in the tunnel as well.
I doubt it, but what have I got to loose ?
(spoiler alert, it didn't function in the tunnel.)
The 2nd time wasn't faster, I guess.
Going down is easy.
But halfway, when you have to go up again, I feel like losing all the speed and crawling again out of the tunnel.
We take a drink, look at the finish of the other groups of roadies and even handbikers (respect !)
After we've chatted with some of the guys it was time to leave for home.

Two MAMILS at 1st and 2nd place

Organisation, thnx. for this opportunity!

This is the report of RTV Rijnmond with my 2 seconds of fame. (Duch only).
The results via this link.

And of course the film of the Rotte Riders !